Başka Şeyler

İnsanlık tarihinin en uzun evresinde dünya, insan için "öngörülemez ve ele geçirilemez" olandır. [1] Yaban, yalnızca coğrafi bir çevre değil; çit çekilmeyen, sınır çizilmeyen, mülkiyet altına alınmayan, bir uğruna ölme ve uğruna öldürme örgütlenmesi olan düzenli ordu kurulmayan, insan iradesinin hükmünün geçmediği, tüm hareketli ve hareketsiz canlı türlerinin toprağa, güneşe, havaya ve suya karşı eşdeğer oldukları bir bilinmeyenler toplamıdır. Bu dönemde insanın temel duygusu korkudur; ama bu korku henüz ahlâk üretmez, refleks üretir: Kaçma, saklanma, bekleme, ritüel, vb. Günah yoktur, çünkü din ve yasa yoktur; kader yoktur, çünkü düzen yoktur; şükür yoktur, çünkü kendisini borçlandıran bir merci henüz ortaya çıkmamıştır. İnsan, hayatta kaldığı için sevinir ama bu sevinç bir minnet borcuna dönüşmez. ... Yaban, insandan alacaklı değildir. ... Bu yüzden: Yabanla kurulan ilişkide suç ortaklığı da yoktur: Ne paylaşılan bir kâr, ne devredilen bir sorumluluk, ne de ert...

Kapıyı açmadan evvel, varlığım içeride fazladan bir nefes olur mu, diye düşündüm. Sonra kapıyı araladım. Benden önce kahvehanenin içerisine dolan soğuk hava sobanın yaydığı sıcaklığa çarpınca buğulanmış, belli belirsiz bir titreşim dalgası tavana doğru yükselmişti. Anlık bir puslanma sonrası her şey yeniden normale döndü; soba, sıcaklığını yaymaya devam etti. Dizlerim bedenimi zoraki taşıyordu. Masalarda iskambil kâğıtları şaklıyor, okey taşları ahşap ıstakalarda çınlıyordu. Kahvehanenin en kalabalık köşesine doğru adımlarımı atmaya başladım, bir yandan da bastonumu yere vura vura tok sesler çıkarıyordum; fakat hiç kimse bu omuzları düşük adama dönüp bakmıyordu. Yine aynısı olmuştu; başkalarının yanından her seferinde bir hayalet gibi geçip giderken arkamda sadece bir ürperti bırakıyordum. Masalara eğilmiş omuzlar arasından sıyrılıp uçtaki sandalyeye iliştim. Gözlerim kart oyununda hırslanan adamlara takılı kaldı, sandalyeme iyice yerleştim. Ocakçının bile beni fark etmesi epey zaman a...