Başka Şeyler

"Kuşlar kadar özgür olmak isterdim!" diye mırıldandı deniz kıyısındaki adam, tepesinde gezinen martılara bakınarak. Önünde duran koca vapura binip karnını doyurmak için bir simit aldı. Ardından denizi en güzel görebileceği bankı seçti kendine; iki mavinin birleşimini en güzel ifade edecek olan yer. Ve elindeki simidin yarısını kuşlarla paylaşırken âdeta bir sinema gibi izledi onları.  İzledikçe izledi, izledikçe mutlu oldu adam. Sonunda martılar dört bir yana kaçıştığında kendi simidinden bir ısırık aldı. Ancak o zaman fark edebilmişti vapurun demirlerinde kendisini izleyen martıyı:  Büyük gözlerini üzerine dikmiş, beyaz tüylerini kabartmıştı. İşte o zaman anladı adam; bir lokma simide muhtaçken, sanıldığı kadar özgür müydü kuşlar?                                                               Merve Dede ...

Merhaba! Ben, Siyah. Sizin o rengârenk hayatlarınızın aksine ben tüm hücrelerimle siyah, tüm benliğimle karanlığım. Renkler nasıldı acaba, şiirlere sığmayan gökyüzü? Uçsuz bucaksız mıydı siyahım gibi? Görebilseydim kokusunu aldığım çiçekleri, yıldızları saysaydım mesela, benim de yıldızım olur muydu? Ya da sahiplenebileceğim renklerim, karanlığıma ışık tutar mıydı? Kitaplar okurdum belki, belki de sözlerinde hayatı unutacağım şiirleri. Simit attığım martıların havada süzülüşünü izlemez miydim? Birçok film vardı izlemek istediğim; repliklerini ezberlediğim sahneleri belki ben de izlerdim? Ama şükrediyorum yine de; bir yanından tutunuyorum hayata. Çünkü hep güzel bir yer olduğunu düşündüğüm dünyanın, benim aksime bembeyaz olduğunu. Kuşlar özgürdü mesela düşlerimde. Sahi, sandığım kadar özgür mü kuşlar? Belki şimdi rüzgâr saçlarımı okşarken karanlığı seyrediyor, tek renkle bakıyorum hayata. Ama ben o tek renkle mutlu, kendi siyahımla varım. C. Merve Dede