Ne geçmiş geçmiş ne de gelecek gelecek! [Öykü]

Susmak zorunda kalanlara.

 

İyi geceler sevgili dinleyenler; yine her çarşamba gecesi olduğu gibi bu gece de yalnız hissetmediğiniz yerde, Radyo Güz kanalında Ne Geçmiş Geçmiş Ne de Gelecek Gelecek programındasınız.

Hayat, bir akıl hastasının, hastanede çizdiği bir resimdir sayın dinleyenler; kimse bi' bok anlamasa da herkes çok güzelmiş gibi davranır. Mesleki hayatının 40. yılına gelmiş bir dahiliye profesörünün el yazısıdır. Uzun uzun durur kâğıdın üzerinde, dışarıdan uzun görünür, eczaneye gidersin tek kelimelik bir karalama olduğu ortaya çıkar.

Biz içimizden geldiği gibi yaşayalım sayın dinleyenler; gülümsemeyi, rakı içmeyi, iyi sevişmeyi ve Oğuz Atay okumayı hiç bırakmayalım. Radyo dinlemek eylemsel olarak yaşamaya fena halde benzer sayın dinleyenler. Bir kanalda bir pop şarkısıyla coşarken, yan kanalda İsrail bir ilkokula bomba atabilir. Bir DJ kahkaha efektleri ile sahte gülücükler saçarken, kanalı değiştirirsin, İstanbul’da yine kadın cinayeti işlenmiştir. Arabandaysan trafik vardır yağmurlu havada ve radyoda, sen çalıştırırken telaşlı sileceklerini bir trafik magandası gencecik bir çocuğu dövmüştür yoluna kırdı diye. Evine yürürken kulaklığında radyo, en sevdiğin hareketli pop şarkı, arka sokağında bir emekli açlıktan kıvranmakta, cebindeki son 100 lirayla lokanta sırası beklemektedir bir tabak çorba için.

Radyo, bu iğrenç insanları ve olayları betimler, hayat ise onu yaşatan multimedya aracıdır sevgili dinleyenler. Yaşamak koca bir oksimoronu içinde barındırır, çünkü her yaşayan kafatasında bir ölü taşır. Radyo size renkli bir dünya vaat etmez. Çünkü siz ne kadar üç maymunu oynayıp hareketli şarkılarınızı dinleseniz de, bir yerlerde çocuklar savaşa kurban gidiyor, enflasyon et yemeyi engelliyor, mutlu nesiller yetişmiyor, dolar yükseliyor ve cehalet almış başını gidiyordur. Bunun için bazen bir tuşla kanalı değiştirmeniz, bazen radyoyu dinlediğiniz yerden kafanızı kaldırıp dünyaya bakmanız yeterlidir.

Kimsenin skolyoz olmasını istemeyen bir radyocuyum ben. Şimdiki şarkı sayın dinleyenler, tüm üç maymunlara gelsin; Mor ve Ötesi'nden "Cambaz". Kör olmak ya da gözlerini kapatmak kanın kırmızı rengini görmemize engel olmaz veya kulaklarımızı tıkamak bomba sesine; çünkü biz görmek veya duymak istemesek de onlar var olmaya devam eder, tıpkı insanlara katlanamasak da aynı karbon elementinden türemiş homo sapiens yığınları olduğumuz gerçeğinin baki olduğu gibi.

Ben tutunamayan olmayı tercih ediyorum sayın dinleyenler. Siz de ellerimi tutup benimle beraber tutunamaz mısınız? Güneşin doğuşu için, tenin kavuşması için, şiirin yazılması için ve rakının beyaza dönmesi için gözyaşı gerekir sevgili dinleyiciler, ağlamadan gülemezsiniz.

Bizim gibi bu dünyaya yabancı olanların bazen dili beynine yetişemez ve konuşurken kekeleriz, susarız anlık. Çünkü kekelemek dünyanın tüm boktanlığına verilen anlık bir moladır. Bir anda tüm cümleler söylenmemek üzere beyni terk eder ve meçhule giden hayat otobüsü bir durakta ihtiyaç molası verir; işte böyle anlarda otobüsü kaçırıp susmayı tercih eder bazıları.

Biz yeraltına yayan gideriz sevgili dinleyenler; ayaklarımıza dikenler batsa da sahici dikenler yalancı huzura yeğdir. Çünkü biliriz ki, insan yeraltında mum olup yanmadan yerüstünün aydınlığına çıkamaz. Bazıları doğuştan cehennemliktir, bazıları bunu sonradan edinir. Değişir, dövüşür ve dönüşür. Saflığını bir değirmende un ufak öğütür, sonunda toz olur toprağa karışır, yağmur olur gözyaşını örter mazlumların. Oysa kendisi olan herkesin bildiği gibi aslında cehennem başkalarıdır. Hayat, bir zıt anlamlı kelimeler sözlüğüdür kısacası, her yaş bir sayfaya tekabül eder, ayracı içkidir, sigaradır, cigaralıktır, sekstir, dopamindir. Ya çok nettir, ne iyi ne kötü; ya da bir dumanla grileşir bulutlar, anlaşılmaz iyi ile kötü. 

 

Kapı alışılagelmiş gıcırdama ile açıldığında Turgut'un serumu yarılanmıştı, hemşire ampulün havasını alıp Xanax'ı Turgut'un damarlarına zerk ettiğinde Turgut gözlerini kapayıp yoğun bir uykuya kaçmış, odada yarımay ve otuz yedi ekran tüplü televizyonun ışığı mavimsi bir mezbaha atmosferi yaratıyordu. "İyiye gidiyor," diye düşündü hemşire ama hâlâ konuşmuyor kimseyle.

 

Evet sayın dinleyenler; bugünkü Ne Geçmiş Geçmiş Ne de Gelecek Gelecek programımızın sonuna geldik, ne bir radyo vardı aslında ne de yalnızlığa fon olan notalar, agorafobik bir delinin beyninden fragmanlar izlediniz. Kapanışı güzel bir şarkıyla yapmak isterim: Müslüm Gürses'ten geliyor: "Konuşsana bir tanem, neden hep susuyorsun".

Toygar Topalca


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ekmek Kavgası / Orhan Kemal

Resim
Sabah, öğle, akşam karavanalarından artan yemeklerin döküldüğü toprak, kalın ve besili solucanların hazla kıvrıldığı zifirden bir bulamaç halindeydi. Yalınayak çocuklarla ihtiyar kocakarılar, paslı teneke kutuları ağız ağıza dolu, uzaklaşırlarken, erkek köpekler sıhhatten gerilmiş karınlarını güneşe devirip uyuklarlar, sarkık memeli dişiler de, peşlerinden tonton enikleriyle dolaşırlardı. Daha sonra meydan karga sürülerine kalırdı. Simsiyah kanatlarında mavi ışıltılarla kargalar “Gaak, Gaak!” diye sekerek karınlarını doyururlarken, yırtıcı kuşlar geniş kanatlariyle havada daireler çizmeğe başlayınca, karga sürülerinde ürkeklik artardı. Arada, yırtıcı kuşlardan birisi, tam tepede, asılı gibi durur durur, sonra birdenbire, şimşek hızıyla toprağa iner, gagasında kalın bir solucanla tekrar havalanırdı. Gün geldi, Alay, memleketin güvenliğini daha iyi sağlayabileceği, daha önemli bir mevkie kalktı, yerini bir “Oto bölüğü” aldı... Mutfakta karavana kaynıyordu. Lakin Alay zamanındaki b...
Read more »

El-Veda | Deneme

Resim
Bu hastalıktan kurtulmak istiyorsam eğer, önce hasta olduğumun farkına varmalıymışım. Sen onu görmezden geldin diye küsüp gitmiyormuş çünkü. Korkunç bir reçete, ama belki de kesip atmam bile gerekebilirmiş. Sana uzanan elimi, seni düşünen zihnimi, sana attığım her adımı kabullenip ruhuna karışan ruhumdan vazgeçmem gerekebilirmiş. "Olsun," diyorum, "Onsuz da olsun," diyorum. Ben, sonunu ezberlediğim bu savaştan çekiliyorum. Senden aşkı beklemek ne hoş, ne gereksiz bir çabaymış. Ama anladım ki ben, bu müebbetin yâreni değilim. Zaten sayılı günün de çok çabuk geçtiği yok. Sensizliği saydığım günlerin yirmi dört saat olmadığına yemin edebilirim. Sevdiğim; gözlerimin içine bakarken bile görmedin beni. Sana gelişim gibi ani gidiyorum bu satırlarda şimdi. Kendime olan saygımı yitirmemek için gidiyorum, sanki kendimi yitirmemiş gibi... Merve Dede
Read more »

Kadınları gururlandıran bir yazar, çarpıcı bir oyun

Resim
Havalar serin bu aralar, mevzular da derin haliyle. Yaralı bir kitle olarak Türkiye'de yaşamaya çalışırken, hastalıklar, salgınlar, hatta bunlardan daha ciddi mevzular olan kaprislerle baş etmek zorundayız. Türlü egolara müstesna bir nezaketle ehemmiyet ederken, düşük moralimizi de yerle bir eden zalim insanları duymazdan gelmeye çalışıyoruz. Acaba Avrupa'da bunu yenecek bir tedavi yöntemi geliştirildi mi? Malum, "ülkemize her şey geç gelir". Kırıkkale'ye ise daha geç geleceği konusunda eminim. Hal böyle olunca çeşitli aktivitelerle ruhumuzu doyurmak istediğimizden, Suat Derviş'in romanından aynı adla uyarlanan 'Fosforlu Cevriye' müzikaline gitmeyi planlıyorum arkadaşımla. Murat arıyor ve müzikal için WhatsApp'tan gönderdiği fotoğraftan boş koltuklardan ikisini seçmemi istiyor. 'Kadın kısmısı' olarak 'ne kadar da ince bir hareket' diye düşünmem gerekirken, balkondaki ön koltukları seçtiğimi söylüyorum, fakat sahnenin konumunu ve...
Read more »

Sınırda | Deneme

Resim
Tel örgüler ardındaki arazide gün devriliyor. Suskunluğa gömülmüş kıraç tepelerde karanlık, tülden bozma bir yalnızlık gibi usul usul iniyor. Ve Erbil’de akşam oluyor. Sınırdayız. Dağların ve gökyüzüne yükselen dumanların üzerinden geçiyor helikopterler. Skorsky’ler, F-16’lar, AVACS’lar. Tanklar, uçaklar, zırhlılar... ve tel örgüler ardındaki kamyonlar. Yığınaklar ve karakollar. Üniformalı adamlar ve poşulu saldırganlar. Silahlar, telsizler, gece görüş dürbünleri. Sınırdayız. Bölünmekle birleşmek arasında kaldık, öldürmekle yaşatmak arasında; sevmekle sevmemek, gitmekle kalmak, savaşla barış arasında. Sınırda. Gün, hüzünlü bir şarkının her yeri ve her şeyi kaplayışı gibi ağır ağır devriliyor Resulayn’da. Habur’da tedirgin bir bekleyiş içinde kamyonlar. Süleymaniye’de akşam oluyor. Ve Hakkari’ye hüzün çöküyor. Çocuklar kilometrelerce yol yürüyüp ‘oyun oynar’ gibi mayınlar arasından geçiyor ve okula gidiyor. Sınırdayız ve sınırları ihlal etmekten ç...
Read more »

Bir şair gibi belki, ama bir ressam gibi değil | John Berger

Resim
Güneşte çimenlere uzanmışsınız. Üstünüzde bir kayın ağacı. Hafif bir rüzgâr ince dalları sallıyor, yaprakları kıpırdatıyor. Uzaktan yaprakların bu sabit hareketi, ağacın yeşil fonunun önünde yeşil bir kar yağıyormuş hissini veriyor, tıpkı bir zamanlar gri sinema perdesi önünde gümüşi bir kar yağıyormuş hissine kapıldığımız gibi. Yarı kapalı gözlerle yukarı bakıyorsunuz. Yarı kapalı, çünkü dikkatle bakıyorsunuz. Bir dal diğerlerinden daha uzun. Üzerindeki yaprakları saymak olanaksız. Bu yaprakların hem arasında hem çevresinde gördüğünüz mavi gökyüzü, kelimelerin harflerinin arasından görünen kâğıdın beyazlığına benziyor. Gök fonunun önünde gördüğünüz yaprakların dağılımı hiç de gelişigüzele benzemiyor. Acaba bu yaprakların sıralanışı bir kitaptaki harflerin ve kelimelerin sıralanışı gibi açıklanabilir mi diye düşündüğünüzü fark ediyorsunuz. Sonra tıpkı iyi bir öğretmen gibi, karışık kafanızı yönlendiren bir imge keşfediyorsunuz. Her şey -diyorsunuz kendi kendinize- var olabilmek içi...
Read more »

Kadınlar ve toplumsal kalıplar | Deneme

Resim
Öfke, hiçbir zaman bir kadını öldürmenin sebebi olamaz, olmamalı! Hiçbir kadın boşandığı eşi, sevgilisi, babası, evladı veya yakını tarafından, şiddeti ve öldürülmeyi hak etmez. "Erkektir yapar," gibi basmakalıp ifadeleri, cahil zihniyetleri reddetmeliyiz. Değiştirmemiz lazım bu kafa yapısını; "Göster oğlum amcalara pipiyi," cümlesiyle bir nesli büyütmemeliyiz mesela, "Erkektir o, karışma sen! Ne yaparsa yapsın," gibi söylemleri silmeliyiz beyinlerimizden. Hiçbir çocuk cinsiyet farklılığından dolayı ayrıcalıklı olmamalı. Karşı cinsi kendinden aşağıda göstererek büyütülmemeli çocuklar. Önce insan olmayı aşılamak gerek zihinlere.  Belirli kalıpları yıkmalı, kadınları yok sayan ezbere düşünceleri uygulamaktan vazgeçilmeli artık. Kızlar oyuncak arabalarla oynayarak büyüyebilir, erkekler temizlik yapabilir, mutfağa girebilir. "Hangi kızı beğendin, söyle onu alayım sana," cümlesi ne iğrenç bir cümledir! "Sen otur, karın getirir çayları, ben sen...
Read more »

Aynalar ve biz | Deneme

Resim
Aynada kendinize bakmadan geçirdiğiniz bir gününüzü hatırlıyor musunuz? Aklınıza gelmedi değil mi? Rutinleşmiş davranışlarımız içerisinde, bu tür hareketleri yapmadığımız zamanları hatırlamıyoruz, hatırlamakta güçlü çekiyoruz. Bir şeylere alıştıktan sonra nasıl o eylemleri gerçekleştirmediğimizde yokluğunu hissediyor ve sürekli bunu hatırlıyorsak, bizim için rutin olan ve ondan bir gün ayrılmamız gerekmeyeceği düşüncesiyle yaptığımız bu eylemleri gerçekleştirmediğimizi de hatırlamıyoruz. Bir gün göremeyebiliriz düşüncesinin farkında olmadığımız için ya da bilincinde olmadığımız için olabilir. O halde, kendimizi izlediğimiz ya da bir randevu için hazırladığımız bu aynaları neden sadece ‘geçici davranışlarımız’ için kullanıyoruz. Evet, arada sırada aynaların karşısında kendini sorgulamaktan bahsediyorum. Kendimizi aynaların karşısında nasıl sorgularız? Mesela, “Bugün bitirdiğin o kitabı okuması için en az üç kişi bulmalısın,” diyor muyuz? Topluma faydalı bireyler olmaya çalışırken bizi...
Read more »