Dil, Değişimi ve Medeniliği / Yusuf Sarıgöz
Dün gece oturmuş, Nurullah Ataç’ın denemelerini yeniden karıştırırken “Dilimiz Üzerine” başlıklı denemesine rastladım. Okuyunca aynı minvaldeki Bir Roni Margulies yazısını hatırladım. “Tahir Efendi Bana Kelp Demiş.” (1) başlıklı yazısında Margulies de, Ataç gibi, dilin doğal değişiminden memnuniyetini dile getiriyor ve dilin bu değişimlerden zarar görmeyeceğini ileri sürüyordu. Dil hakkında düşünürken, Bülent Arınç’ın “Kürtçe medeniyet dili değildir.” mealindeki sözü de aklıma geldi hemen. Bu üçünü hemen bağlayıp bir şeyler söylemek istedim ve o niyetle oturdum yazıyı yazmaya. “Dil niye değişir?” sorusuyla başlamak doğru olacak sanıyorum. Bu, ya Normen İstilasıyla birlikte İngilizcenin Fransızcadan fazlaca sözcük ve söyleyiş özelliği almasındaki gibi kültürel etkileşim ile olur, ya erken cumhuriyet dönemindeki gibi devlet politikası ile olur, ya da dil doğal olarak, kendiliğinden değişir. Kökenbilimci Sevan Nişanyan, bir sohbetinde, dildeki söyleyiş özelliklerinin on yı...
