Başka Şeyler

BEYOĞLU - İSTİKLAL HİKÂYELERİ (2) İstiklal’e varış “Tak-simm!” diye bağırdı şoför. Frene basıp el frenini aniden çekerek, hızla kapıyı açıp arabadan atladı. Minibüsten indik. Sabah işyerine ulaşma telaşına benzer bir şekilde hepimiz koşturarak ilerliyorduk. Taksim Meydanı’nı İstiklal ’ e bağlayan yol ağzına geldiğimizde kalabalıklaşan ortamda birbirimizi kaybettik. Taksim, mıknatıs gibi kalabalığı bir merkeze çekiyordu. İstiklal Caddesi’nin girişindeki sağlı sollu buluşma yeri ise tam bir keşmekeşti. Saatime baktım: 17.38. “İyi, fazla uzun sürmedi. Çabuk geldik.” diye mırıldandım, “Burada bekleşenlerin saat 18.00’de buluşacağına dair her iddiasına varım.” Herkes buluşmak için birilerini burada bekliyor; bekleme salonundan farksız. Bekleme salonlarında bakışlar sabittir. Her şey ağır ağır hareket eder. Bir anonsla hareketlenir her şey. Ya gazete okur, ya kitap, ya da televizyon seyrederler. Ancak burada oturacak yer yok, insanlar ayakta bekliyor. Herkesin elinde bir...

(1) İSTİKLAL'E GİDİŞ Boş zamanlarımı değerlendirme konusunda aklım karıştığında, asla içinden kolayca çıkamam. Sıkıntılı anlarımda boş vaktimi değerlendirmek, oyalanmak, bir şeyler yapmak arayışına girdiğimde aklıma birçok fikir gelir. Bununla birlikte her bir seçeneği çarçabuk elerim. Sonuç olarak, tüm seçenekleri eleyip ne yapmam gerektiği hakkında olasılık kalmadığı düşündüğüm anda son seçenek olarak nedense hep Taksim’de bulurum kendimi. Beni Kadıköy Meydanı ' ndan Taksim'e hızlıca ulaştıran sarı minibüslerin üzerine hiçbir araç tanımam. Taksi, otobüs, metro, vapur ya da motorlar fark etmez. Hemen hiçbiri minibüsler kadar hızlı olamaz. Yolcularını alıp hareket etmeden önce bağrışan bir değnekçi ya da minibüs şoförünün  ‘ haydi bir an önce doluşun da  sizleri götüreyim ’  der gibi aceleci tavırları bile, hızlıca İstiklal ' e gidebileceğim tek alternatifin minibüsler olduğuna inandırır beni. Trafik kurallarının bu kadar ihlal edildiği bir şehir ha...